Honden plassen lantaarnpalen omver | Dogzine

Honden plassen lantaarnpalen omver

hond bij lantaarnpaal

Eens in de zoveel tijd duikt het weer ergens op, het verhaal van de omvallende (of bijna omvallende) lantaarnpaal waarvan onze hond de reden zou zijn, nu ja, zijn urine. De eer van 2018 valt te beurt aan het plaatsje Richmond in Nieuw Zeeland, waar een aantal lantaarnpalen volgens de gemeente aan de voet “geperforeerd” zijn, in ieder geval dusdanig versleten dat ze op omvallen staan. De oorzaak, aldus de gemeente, het doorlopend urineren van honden tegen de lantaarnpalen, aangezien ze op een populaire hondenuitlaatroute staan.

Het verhaal is niet nieuw, in 2003 moesten in het Engelse Derbyshire meer dan 1 miljoen lantaarnpalen worden gecontroleerd, nadat een toevallige wandelaar door omvallende paal om het leven kwam. Destijds kostte het de gemeente 75.000 pond. Ook daar kreeg hondenurine de schuld. In San Francisco, veel recenter,  2015, hetzelfde verhaal. Daar ontsnapte een automobilist ternauwernood aan de dood door een omvallende lantaarnpaal. De gemeente daar gaf de schuld aan de combinatie van honden- en menselijke urine. San Francisco koos vervolgens voor het aanbrengen van urinewerende verf.

In York, opnieuw Engeland, moesten in 2010 80 lantaarnpalen worden vernieuwd, oorzaak, hondenurine, strooizout en de eigen grasmaaiers van de gemeente, die met die roterende draadjes, die de basis van de palen beschadigden. Ook in Kroatië was het ooit een probleem.

Onderzoek naar de corrosieve werking, het laten roesten, door urine is echter zeldzaam. Alleen een onderzoek naar het doorslijten van roestvrijstalen kooien door blootstelling aan urine geeft enigszins een beeld. Konijnenurine en rattenurine is daarbij de grootste boosdoener, vooral door de extreme zuurgraad (1,5, terwijl neutraal een pH-waarde van 7 is).  Een gezonde hond zit ongeveer tussen de 6,2 en 6,5. Net iets minder zuur dan onze eigen menselijke urine, die tussen de ,5 en 6,5 zit.  Hetgeen overigens niet wil zeggen dat het onmogelijk is, alleen moet er wel heel veel urine tegenaan gaan.


In 2007 wilde een Zweedse uitvinder een einde maken aan deze  bedreiging van lantaarnpalen, hij kwam met een rubberen systeem dat de urine op zou vangen en vervolgens een dertig centimeter van de paal zelf in de grond zou laten lopen. Jarlebro, zo heette de uitvinder, wilde patent aanvragen. Echter, of zijn systeem ooit ergens is toegepast is onduidelijk.

paal
Het idee van Jarebro

Is urine dan niet gevaarlijk?  Sommige mensen zullen gemerkt hebben dat het gras bruin werd, verbrandde als het ware, waar hun hond plaste.  Dat bruin worden is verontrustend, maar niet voor het gras, wel voor de hond. Als hondenurine boven een pH-waarde van 7 komt, en dus alkalisch wordt, kan gras er dood door gaan. Maar ook voor honden is dat ongezond, en wijst meestal op een verkeerd voedingspatroon. De zuurgraad krijgt de hond vooral van zijn carnivore dieet, van zijn vlees eten dus. Te veel granen en andere zaken maken de urine alkalisch, en dus ongezond voor hond (en gras).

In ieder geval, wellicht is het verstandig niet al te veel te leunen tegen lantaarnpalen die op een drukke uitlaatroute staan. Of ze daadwerkelijk doorgesleten zijn is één ding, schoon zijn ze vanonder in ieder geval niet.  En wellicht zijn bomen ook geen goed idee. Alhoewel de wetenschap aan urineschade van honden bij bomen ook weinig woorden heeft vuilgemaakt. Maar dat is voor een volgende keer.

 

Wellicht ook interessant

hond bij lantaarnpaal

Honden plassen lantaarnpalen omver

Eens in de zoveel tijd duikt het weer ergens op, het verhaal van de omvallende (of bijna omvallende) lantaarnpaal waarvan onze hond de reden zou zijn, nu ja, zijn urine.

Plassende hond

Kleine hondjes doen het vaker.... Een plas.

Voor geen enkele hondenbaas mag het nieuw zijn dat naast kijken en horen het ruiken een belangrijke rol speelt bij herkenning, en zeker het inschatten, van soortgenoten.

onderzoeksfoto van plassende hond tegen boom

Je hond liegt bij het plassen

Kleine hondjes liegen vaker over hun grootte. Dat blijkt uit een net gepubliceerd onderzoek naar de hoogte van het markeerpunt.