Honden gaan voor vet, katten voor koolhydraten | Dogzine

Honden gaan voor vet, katten voor koolhydraten

brok

Honden worden eerder aangetrokken tot vetrijk voedsel, maar katten duiken met nog meer enthousiasme op koolhydraten. Dat blijkt uit recent onderzoek dat de voedingsgewoonten van deze twee heel populaire huis dieren bekeek.

Het onderzoek  werpt nieuw licht op optimale voeding voor de dieren en weerlegt een algemeen idee dat katten een vooral eiwitrijk voedsel willen en nodig hebben. Het onderzoek werd gepubliceerd in het Journal of Experimental Biology.

"De cijfers waren heel anders dan wat iedereen volgens het traditionele denkpatroon zou hebben verwacht", zegt de auteur van het onderzoek, Jean Hall, professor aan het Carlson College of Veterinary Medicine van de Oregon State University. "Sommige deskundigen dachten dat katten voedseln nodig hebben dat voor 40 of 50 procent uit eiwitten bestaan. Onze bevindingen zijn heel anders dan de cijfers die in de marketing worden gebruikt en betekenen een uitdaging voor de fabrikanten van diervoeding.”

Voedseleiwitten dragen bij aan een aantal belangrijke fysiologische functies bij het dier zoals bloedstolling, productie van hormonen en enzymen, het zicht en celreparatie.

Eiwit heeft ook de meeste mogelijkheden om de eter zich verzadigd te laten voelen; koolhydraten zijn nummer 2 in dat opzicht, gevolgd door vet.

In het onderzoek van Hall werden  17 gezonde volwassen honden en 27 katten gedurende 28 dagen van nabij gevolgd. In die tijd kregen ze vier soorten voedsel aangeboden die zo waren gemanipuleerd dat ze hetzelfde smaakten; smaak telde dus voor de deelnemende dieren niet mee, en zo  konden de dieren macronutriëntkeuzes maken die alleen gebaseerd waren op wat hun lichamen vertelden dat ze nodig hadden.

"Eerdere studies hebben aangetoond dat als je de eetbaarheid van voedingsmiddelen niet in balans houdt, katten in feite liever erg veel proteïnen eten en honden veel vet willen eten," zegt Hall. "Wanneer je alles hetzelfde laat smaken (en smaakvoorkeuren dus niet meespelen), geven honden en katten de voorkeur aan een significant ander gehalte aan macronutriënten dan wat ze zouden kiezen op basis van dien smaak."

De dieren die door Hall en haar medewerkers werden bestudeerd, hadden vier voedselkeuzes: vetrijk, hoog in koolhydraten, eiwitrijk en uitgebalanceerd voedsel. Elke dag kregen de honden een uur de tijd om alles te eten wat ze wilden, tot een vooraf bepaalde hoeveelheid calorieen, dat wil zeggen, ze konden alle calorieën krijgen die ze nodig hadden voor wat hun lichaam eistte en om het gewicht  op peil tehouden, maar niet meer.

De katten in de studie mochten ook niet te veel eten, hoewel katten, zelfs als ze onbeperkt toegang krijgen tot voedsel dat ze lekker vinden, de neiging hebben om niet meer te eten dan ze op basis van de energiedichtheid van het voedsel nodig hebben. In het onderzoek hadden katten 24 uur per dag voedseltoegang tot het punt waarop ze hun calorische drempel bereikten.

Het plaatsen van de bakken met voedsel voor zowel honden als katten werd dagelijks gewijzigd om te voorkomen dat ze standaard, uit gemakzucht, naar dezelfde bak zouden lopen, iets wat de resultaten zou beïnvloeden.

De onderzoekers ontdekten dat de katten er gemiddeld voor kozen om 43 procent van hun calorieën uit koolhydraten en 30 procent uit eiwitten te halen. Honden aan de andere kant gingen voor 41 procent uit vet en 36 procent uit koolhydraten. Geen enkele hond of kat koos ervoor om het hoogste percentage van zijn calorieën uit eiwit (vlees dus)  te halen.

Bij de kitten was er een trend dat leeftijd en body mass, mager of wat steviger, bepaalde hoe er gegeten werd. Jongere katten met wat meer lichaamsmassa neigden sterker naar eiwitconsumptie dan jongere katten met minder  lichaamsmassa; jongere katten wilden over het algemeen meer eiwitten dan oudere katten.

Bij de honden in  het onderzoek waren eiwitrijke voedingsmiddelen het minst populair bij jongere dieren met minder vetmassa; honden met een grotere vetmassa hadden de sterkste voorkeur voor het verkrijgen van calorieën uit eiwitten.


 


"Omdat de keuze van macronutriënten werd beïnvloed bij zowel honden als katten op basis van leeftijd en (spier)lichaamsmassa of vetmassa, lijkt het er op  dat er een fysiologische basis is voor wat ze als voedsel kiezen" meent Hall. Ergo, het lichaam vraagt zelf om bepaalde nutriënten.

Het onderzoek omvatte ook het bepalen van het effect van het voedsel  op geselecteerde metabolieten, afbraakproducten,  van elke klasse macronutriënten die in het lichaam worden afgebroken. Hall vond dat het bloed van de oudere katten veel lagere niveaus van DHA had, een lange omega-3 vetzuur die belangrijk is voor de hersenen, het hart en de ogen, dan het bloedgehalte aan DHA bij de jongere katten. "Geen van de voedingsmiddelen had DHA of EPA , ook een langketen omega-3 vetzuur, in zich, maar katten zijn in staat om DHA te synthetiseren door het verlengen en desatureren van vetzuren," zei Hall. "De oudere katten zijn echter veel minder efficiënt daarin."

Bij oudere katten waren ook  de concentraties van bepaalde eiwitresten, afgebroken ketens, die bij mensen verband houden met cardiovasculaire aandoeningen en nierziekten - significant hoger. "Net als bij oudere mensen, kunnen oudere katten een ander darmmicrobioom hebben dan jongere katten, wat verschillende microbiële metabolische activiteiten zou betekenen," zei Hall.

Kortom, als een jongere kat meer eiwitten krijgt dan hij kan gebruiken, kan hij het teveel veilig beter uit zijn lichaam verwijderen dan een oudere kat.

Het Pet Nutrition Center van Hill's Pet Nutrition, Inc., ondersteunde dit onderzoek.

Wellicht ook interessant

brok

Honden gaan voor vet, katten voor koolhydraten

Honden worden eerder aangetrokken tot vetrijk voedsel, maar katten duiken met nog meer enthousiasme op koolhydraten.

beagle

Nieuwe voedingsinzichten in zicht

Onlangs werd er door de American Society for Microbiology een paper gepubliceerd over onderzoek naar de invloed van voeding op het darmgestel en de darmflora van honden.

speeksel

Hondenspeeksel vol met antimicrobiële stoffen

Een flinke lik over je gezicht, niks ongewoons voor de gemiddelde hondenliefhebber. Maar wat zit er eigenlijk in die natte flabber?