Travels with my Dogs, een kennismaking | Dogzine

Travels with my Dogs, een kennismaking

frankrijk

Nog iets meer dan een week, en dan begint het seizoen, voor ons althans, weer. Welk seizoen, nu, het showseizoen. Dit jaar iets later dan de afgelopen jaren omdat Troyes door een Parvo-epidemie is uitgevallen. Maar ja, Troyes hadden we dit jaar toch al niet op de planning staan.

Het voordeel en tegelijkertijd nadeel van een niet-erkend ras hebben is dat je voor shows naar andere landen moet. Dat maakt het wat duurder, maar ook avontuurlijker. Wie hier in Nederland naar Groningen of Eindhoven rijdt, zal niet direct denken aan showen in Lyon, Bilbao of Talavera de la Reina. En toch staan die plaatsen voor komend jaar mede op het lijstje. Een ander groot voordeel, elke show is daarmee een soort van mini-vakantie, genietend van de vreemde omgevingen, het soms mooie, soms mindere weer, het even weg zijn uit de dagelijkse sleur, samen met de vier honden. En daar ga ik de komende tijd wat over schrijven, over mijn Travels with my dogs…

spanje

Wellicht even voorstellen. Met nog net een leeftijd aan de lage kant van de vijftig, nog een maand of wat, getrouwd, en vier Barbado da Terceira’s, een Portugees herdersras van de Azoren. Niet FCI-erkend, maar wel in Portugal, Spanje en Frankrijk. En met wat mazzel straks ook in de rest van de Latin Alliance-landen, dus Italië, Zwitserland en België. Alhoewel die laatste lastig zal zijn. De honden lopen daar in “groep 11”, de “races non-reconnu”. Verder een heel gewone showgroep, die in aanmerking komt voor CAC-punten, en op nationale (niet op internationale) shows zelfs toegang hebben tot de Best in Show. Af en toe, want nog niet elke regionale kynologenclub in Frankrijk, Spanje is nog nieuw voor ons, weet dat ook. In groep 11 lopen meer leuke, maar onbekende rassen. De American miniature shepherd, de Continental Buldog, de Epagneul de Saint Usuge, de Cane di Fonni en nog wat vreemde eenden in de bijt. En wij dus…

frankrijk

Met drie Frans kampioenen zijn we qua prijzen wel een beetje uitgeshowed in La Douce France, maar de sfeer, en de trips, maken het heerlijk om te blijven gaan. Dus wordt vanaf de vroege lente een paar keer per maand de bus ingeladen, en vertrekken we voor een kortere of langere trip. De bus, want hotels kun je wel vergeten met vier flinke honden, bovendien zou dat de financiën echt geen goed doen. Maar we zijn er op ingericht, vier grote benches, matrassen, een gaskookpitje, en voldoende ruimte. Zelfs stroom is mogelijk. Van tolwegen maken we slechts zelden gebruik, de Franse campagne is schitterend om met behulp van Google Maps te doorkruisen, ongeacht het weer. De kleine dorpen, de bakkertjes, redelijk goedkope diesel, af en toe een terrasje in de zon of gewoon lekker een uurtje een mooi bos of weideveld uitzoeken om de honden te laten rennen en zelf een stokbroodje, een bak koffie of –als we er bijna zijn- een wijntje te drinken. Bovendien, t busje, een 2005 Ford Transit, valt voldoende op met de vier honden ook groot op de zijkant.

spanje

We doen dit sinds twee jaar, Troyes 2016 was de eerste Franse ervaring. Inmiddels hebben we een keur aan bekende en onbekende Franse stadjes bezocht. Metz, Parijs, Nantes, maar ook Evreux, Jarnac en Maubeuge, plekken die vrijwel niemand kent. Ook in Spanje zijn we incidenteel al geweest, Pamplona, Ponte Vedra, en uiteraard in Portugal, van Lissabon tot Santarem. We hebben vrienden gemaakt onderweg, zaken beleefd, mooie dingen gezien, vastgestaan tussen huizen in de Douro-valei, we zijn wakker geworden in Spaanse bossen, langs Franse kanalen, op Portugese stranden. Alles samen met de honden…

En die belevenissen komen dan hier… volg ons op Travels with my Dogs.