Perigeuex, niet de gedroomde seizoensopening | Dogzine

Perigeuex, niet de gedroomde seizoensopening

Sainte-Solange, Frankrijk

Soms zit het mee, en soms zit het tegen. Ook met onze tripjes met de honden. Het tripje dat het jaar moest openen, naar Perigeuex in Frankrijk,  bleek uiteindelijk een redelijke helletocht.  Eentje die je het liefst wilt vergeten eigenlijk…

We hadden het ook moeten zien aankomen, op vrijdagochtend, een aantal uren voor vertrek, voelden we ons allebei sub-optimaal. Lichte verhoging, beetje zwaar hoofd. Maar ja, het weer zag er goed uit, we hadden ook zin om weer onderweg te gaan dus uiteindelijk eind van de middag alles ingeladen, de honden in de benches en vertrokken. Nu zijn vrijdagmiddagen nooit de beste tijd, en de vertragingen begonnen dan eigenlijk ook al bij Utrecht.

En niet alleen daar, Den Bosch hield op, Eindhoven schoot ook niet op zelfs toen we uit voorzorg al de N2-rondweg namen in plaats van de A2. Maastricht, de eerste mijlpaal op de route, leek verder weg dan ooit. Normaal lukt het wel met een uurtje of 2 en een half, maar deze keer kwam er ruim een uur bij. En bij het verlaten van Nederland, terwijl het snel donkerder werd, kwam ook de regen. De rondweg Luik was heel druk, weinig overzichtelijk en pas 30 kilometer na Luik leek het verkeer zich op te lossen. Het verkeer, niet de regen, die viel gestadig door en waar de Ardennen normaal heerlijk rijden zijn, was de weg nu donker en glimmend. Op bepaalde stukken lag de sneeuw nog hoog in de bermen, en ook mijlpaal 2, Luxembourg, leek verder weg dan ooit. Pas rond acht uur ’s avonds kwamen we uiteindelijk daar aan om in ieder geval wat goedkope diesel en tabak in te slaan. Op de parkeerplaats was het koud, nat en winderig, en honden noch wij hadden zin om eruit te gaan. De toiletten waren betaald geworden, en zonder muntjes hadden we ook geen zin om te wisselen, dus besloten we maar door te rijden na de paar inkopen tot een plek wat verder Frankrijk in.

Het eerste stuk Frankrijk is ook op de snelweg tolvrij, en omdat de route ons daar sowieso bekend is, en het ook nog eens donker en nat was, bleven we met een gestadig gangetje doorrijden. Circa 80 kilometer voor Troyes stopt de snelweg, en vanaf daar vonden we het tijd om een stopplaats op te zoeken. De Camper-app gaf niet heel veel keuzes, en de eerste plek de we vonden lag niet alleen pal aan de drukke weg, maar het stadsparkje was ook overwegend verboden voor honden. Omdat die best even wilde rennen na een aantal uren liggen was verder zoeken dan ook de enige optie. 25 Kilometer verder lag een boerengehuchtje, volgens de app heel stil. Er was weinig overtuiging voor nodig om die plek dan maar te zoeken, en via wat smalle onverlichte wegenstonden we een half uurtje later in Chavanges. Inderdaad, een stil ingeslapen dorpje, maar met een heerlijk rui grasveld waar de honden twee om twee nog even lekker konden uitrennen. De regen was gestopt, de wind was gaan liggen, de temperaturen hadden iets lenteachtigs, ondanks het late uur.  Terwijl de honden zich tegoed deden aan de buitenlucht, konden we de bedden neerleggen in de bus en na vijfenveertig minuten waren we moe genoeg om snel in slaap te vallen.

chavanges
Chavanges

Bovendien sliep het goed. Het was niet koud, af en toe werden we gewekt door de kerkklok, maar echt wakker werden we pas tegen negen uur in de ochtend. Nog altijd droog, en de zon warmde ht al redelijk door. Omdat het nu licht was, en er meerdere dorpshonden in de buurt waren, de honden rustig om en om aan de lijn uitgelaten terwijl de koffie op het gaspitje warm werd. De koffie is altijd het opwarmpuntje van de ochtend, en ruim een uur later gingen we dan vol goede moed weer verder.

Maart in het zuiden is meestal mooi. De natuur twijfelt tussen winter en lente, er zijn bloemetjes te zien, weliswaar nog voorzichtig, prunussen stonden in de dorpen al volop in bloei. In het zonnetje namen mensen al een plekje in op een terrasje af en toe, en heel rustig reden we verder zuidwaarts.  Helaas, de regen van de vorige dagen had veel bossen nat en modderig gemaakt, en onderweg naar een show wil je je honden graag een beetje netjes houden, dus de bezoekjes onderweg aan bossen waren wat kort en aangelijnd. Af en toe konden ze, als we een redelijk ommuurd stukje weiland vonden, wel even lekker los, maar bospaden waren vaak doorsneden met diepe gleuven vol gitzwart modderwater.  Dat zou moeten wachten.

Auxerre, Frankrijk
Auxerre, Frankrijk

De rit was mooi, het weer overwegend aardig, maar langzamerhand kwam de koorts en het onplezierige gevoel wel terug. Toen ongeveer 100 kilometer boven Limoges het en weer langzamerhand donker werd, en de regen ook nog eens in volle hevigheid terugkwam, zakte de stemming. De slecht  verlichtte weg, tweebaans en druk, schoot niet echt op. Limoges werd gepasseerd, en na nog eens 60 kilometer vonden we dat we dicht genoeg in de buurt waren om maar snel een plekje te vinden. Songres lag weliswaar aan de doorgaande weg, maar in het natte zaterdagavond-laat-weer viel het nauwelijks op. Bovendien waren we het rijden ook een beetje zat, en ons lichamelijk gevoel maakte dat niet beter. In de inmiddels stromende regen dus de laatst ronde met de –aangelijnde- honden, en maar snel slapen.

Dat ging uiteindelijk minder goed dan gehoopt. De koorts sloeg ’s nachts echt toe, en woelen op een stuk van 170x140cm met twee personen is da een aardige bezoeking. Echt doorslapen was er niet bij, en allebei waren we blij dat we rond 8 uur wakker werden en verder konden. De lokale dronkenlap stond met drie blikjes bier vlak naast de auto, dus de honden maar even aan de lijn gehouden en vier rondjes over het zompige grasveld voordat we via een binnenweg naar de expositie konden, een klein half uurtje rijden.

Sorges
Sorges, uiterst rechts nog net de lokale dronkenlap

Daar aangekomen was het nogal bijzonder. De parkeerplaats was goed voorzien van verkeersregelaars, maar verder leek er geen enkele controle. Twee hallen ruim 100 meter uit elkaar, een grote rode loper er tussen in. Niemand die naar de papieren keek, niemand die wist waar je moest zijn. Veel heen en weer geloop verder uiteindelijk ontdekt in welke, inmiddels overvolle hal we zouden zitten. Zo overvol, met rum 222 Australian shepherds, dat we al snel besloten maar buiten in het zonnetje plaats te nemen. Binnen was geen plekje meer vrij rondom de 12 ringen. En tenslotte zou het nog vier uur duren voor we aan de beurt waren, dus rustig zitten, een bak koffie doen (honger hadden we geen van beide, de honden wel maar die krijgen ’s avonds) om daarna op ons gemak de honden nog uit te kammen.

Helaas bleek het warme lenteweer van korte duur. Opkomende bewolking, en straffe wind en voortekenen van regen zorgden er na twee uur voor dat we toch maar onder een nabijgelegen tentdak gingen zitten. Nauwelijks op tijd, een paar minuten later kwam er een hoosbui naar beneden. En hoewel de regen van korte duur was, was de kou dat niet. Jassen en vesten ten spijt zaten we rillend te wachten tot het showtijd was. We waren dan ook blij dat de Spaanse keurmeester het prima vond om ons ruim een uur eerder aan de beurt te laten, dan kon zij daarna lang lunchen, we waren toch haar laatste ras. De krappe anderhalve minuut die ze per hond uittrok liet ook wel een beetje zien dat ze er weinig zin meer in had, maar ons gevoel was op dat moment ook al wat minder, dus we vonden het wel best zo. Bruxa liep voortreffelijk, en werd terecht BOB, Deusa had geen zin en Mago moest eigenlijk plassen, dus liep wat geknepen. Maar ja, door het plotselinge keurmoment was er van plassen niks gekomen.

buiten
Toen scheen de zon nog

In afwachting van de erering, waar Deusa en Bruxa nog “paire” zouden lopen, bleven we zitten. Tot half drie, want de kou was inmiddels zo diep in onze botten genesteld dat opruimen en lekkern naar de auto gaan ons beter leek. Weliswaar zou het je elders niet lukken om gewoon met de honden van het terrein af te gaan en later weer terug te komen, hier bleek dat geen enkel probleem. Rond half vier waren we dan ook helemaal klaar en ingepakt, en restte ons alleen het “paire-optreden”.  Beide dames dezen het voortreffelijk, maar legden het toch af tegen over de vloerbedekking stuiterende mopshonden en een paar Tsjechoslowaakse wolfhonden die ook nog niet al te veel geoefend hadden, onbekende rassen in de paire-klasse blijft moeilijk. Maar ja, onze bonzende hoofden en rillende lijven vonden nu alles goed, en snel zochten we de auto op om met een duidelijk gevoel van “hehe” in de stoelen te zakken. Via een binnenweg vonden we al snel een groot grasveld waar ook de honden alle stress weer uit hun lijf konden rennen. Te koud om zelf er bij te gaan zitten, maar ze konden even echt sjezen tenslotte.

show
Deusa en Maureen

Helaas, pijnstillers of niet, onze lichamen begonnen toen pas echt op te spelen. Gelukkig waren de eerste 150 kilometer gewoon snelweg, zodat het rijden redelijk ontspannen ging. En eenmaal ver voorbij Limoges en Bourges, 80 kilometer voor Orléans, kozen we toch maar voor de beste optie. Niet over onze geliefde binnenweggetjes en ergens  slapen, maar ijskoud tolweg en snel naar huis, om de koorts vanuit een echt bed te bevechten. 900 Kilometer drukke, regenachtige weg en ook dwars door Parijs is dan wel een dingetje op zich, geen van beide voelden we ons geroepen om nog een nacht in de bus door te brengen deze keer. En het was bij vlagen zwaar, maar uiteindelijk lukte het ons om in de vroege ochtend rond half vijf gewoon thuis te komen en ons eigen bed in te duiken. Doodmoe, rillend van de koorts, maar thuis. Kachel aan, honden eten en slapen. Hopend dat ons volgende uitstapje een wat minder slecht gesternte zou hebben…