Mijn honden zijn blij | Dogzine

Mijn honden zijn blij

slapende hond

Als je emigreert dan verandert er veel in je leven en ook in het leven van de honden die meegaan. De keuzes die wij maken moeten onze huisdieren ondergaan. Natuurlijk is het zo dat ze zich uitstekend kunnen aanpassen, maar toch is het ook iets wat ze wordt opgelegd.

Wij hebben altijd bij de keuze van een woon- of verblijfplaats rekening gehouden met onze huisdieren, zo woonden we in een huis met een ruime tuin, in een huis aan de rand van het bos en in een huis met een heel groot grasveld voor de deur. De diverse woningen voldeden aan de behoeften van ons mensen en onze honden. Het is natuurlijk belangrijk dat je de honden kunt uitlaten, dat ze ruimte hebben om te bewegen en dat de uitlaatrondjes niet te saai zijn. Wij doen met onze honden verder niet aan training of een sport, alleen af en toe eens een extra uitje, zoals een workshop of een wandeling op een andere locatie. Als je zo’n vier keer per dag met ze naar buiten gaat, dan is het zaak dat ze voldoende afleiding hebben en zorg je voor andere bezigheden en uitdagingen.

TOCH?

Dan komt het besluit om te gaan emigreren. En niet zomaar naar het volgende land, maar naar de andere kant van de aardbol. Een eiland waar er heel anders naar honden wordt gekeken en waar uitlaten een gek woord is. De honden zitten hier in de tuin, vaak ook nog aan de ketting. Dat je ze af en toe eens ergens mee naartoe neemt is eigenlijk al heel gek. Er zijn door de vele emigraties natuurlijk al wel andere ideeën gekomen bij een aantal mensen, maar het grote gros heeft gewoon een tuin en dat is het. Een flinke omschakeling dus voor baasjes en honden, want uitlaten is waar wij nu wonen niet handig, met allerlei troep op de weg en in de bosjes, waaronder glas en andere rommel. Als je wilt wandelen, dan moeten de honden in de auto en is het zeker minimaal een half uur rijden naar een plek waar ook honden mogen komen. Had ik al gezegd dat het hier elke dag zo rond de 30 graden is? Overdag mee in de auto is niet echt heel fijn. Natuurlijk kan het ’s morgens vroeg of ’s avonds later als het weer wat koeler is, maar dan nog is het een half uur rijden minimaal.

Wat is je keuze dan? De honden voordat je gaat emigreren herplaatsen? Nou, dat was voor ons menselijke gevoel geen optie. Je doet je kind ook niet weg. Dus we zien het wel, was het antwoord. We hielden er rekening mee dat het wel zo’n 6 weken wennen zou worden voor de honden, want dat is ook de tijd die ik altijd aangeef bij herplaatsers om ze te laten acclimatiseren in de nieuwe omgeving. Alle tijd minder zou meegenomen zijn. Flink voorbereid en met de goede intenties zijn we dus aan de overtocht begonnen. We hebben gezocht en uiteindelijk gekozen voor een huis met een ruime tuin. Met zo’n 1200 m2 aan grond is dat best fijn voor de honden. Kunnen ze in ieder geval wat bewegen en zo. Ze lopen zonder halsband of tuig lekker rond.
En wat schetst onze verbazing. Na anderhalve week kenden we onze eigen honden niet terug. Vol in de zon lopen en liggen, spelen met een kokosnoot of andere vruchten van de bomen die ter beschikking zijn, relaxte blikken in de ogen, helemaal oké in de situatie zijn en echt blije hondenbekkies.

We staan verbaasd hoe snel de honden zich aanpassen. Binnen een paar dagen was er al een omslag en na ruim een week meer rust. Nu na vier maanden zijn ze helemaal geïntegreerd en weten niet meer beter. Resumerend merken we dat ze geen last meer hebben van de stress van het uitlaten een paar keer per dag. Ze kunnen zichzelf ontlasten op de momenten dat zij dat willen en kunnen zich vrij bewegen hoe zij dat willen. Eigenlijk kunnen we zeggen dat ze minder stress hebben sinds we hier wonen en dat is vooral te wijten aan het niet meer uit hoeven laten.
Daarnaast zien we wel terug dat het territorium bewaken belangrijker wordt. Er komt geen mens of dier zomaar ongemerkt naar binnen. Als ze de bewaking hebben volbracht zie je ook een tevreden blik in de ogen en daarna weer rust in de hond.
Al met al een bijzondere ervaring, ook om te zien dat ze bewust hun rust pakken en zelf de plekjes daarvoor heel goed kunnen bepalen. En ondanks dat ze overal kunnen liggen, zijn ze best vaak binnen te vinden.

Dit is uiteraard geen wetenschappelijk onderbouwd stuk en vooral een persoonlijke ervaring met 4 totaal verschillende honden, maar ik denk dat het goed is om eens bewust stil te staan met de in de afgelopen jaren door buitenaf opgelegde drang om vooral veel met de hond te doen en te ondernemen. Als een hond niets hoeft en er gewoon mag zijn, is dat voor legio honden al een hele verademing. En ik denk zeker dat voor een aantal honden het zomaar enorm kan schelen als ze de stress van de uitlaatrondes niet meer hebben een aantal keren per dag. Daar waar ze andere gekke viervoeters tegenkomen, die “vooral willen spelen en echt niets doen”. Ook de stress van het aanlijnen thuis bij de voordeur kan al een trigger genoeg zijn voor sommigen. Daarnaast rijst de vraag of het noodzakelijk is om een hond moe te maken om hem gelukkig te zien. In veel berichten die op de sociale media verschijnen staan zinnetjes als “lekker moe” en dan een foto met een hond die ligt te slapen in een leuke houding. Is het echt lekker moe of is dat een vermenselijkte blik die we op de hond projecteren. En hoeveel probleemgedrag zouden we kunnen vermijden of tackelen als de hond gewoon mag zijn, zonder deze in allerlei situaties te brengen. Het zijn zo van die vragen die door mijn hoofd dwalen en wie weet komt er op een goed moment een wetenschappelijk onderbouwde versie van antwoorden op deze vragen. Voor nu met mijn eigen honden heb ik die versie niet nodig. Het is mij duidelijk wat ik zie en ervaar.

Tegen de mensen die zich schuldig voelen naar de hond of zich schamen dat zij wellicht niet voldoende ondernemen met hun hond wil ik graag zeggen. Kijk naar je hond, luister naar je onderbuikgevoel. De hond geeft het aan als deze niet gelukkig is of juist gestrest is. Het is wel belangrijk dat in de basisbehoeften wordt voorzien. Eten, drinken, aandacht, poepen, plassen en geuren opdoen.

Ondertussen rent er een bejaarde hond als een jonge pup achter een hagedis aan en komt daarna het dode exemplaar vol trots laten zien. Haar pretoogjes verraden haar gemoedstoestand.

Dit is een artikel over mijn eigen honden. In Dogzine Magazine zal een column verschijnen die de honden van Curaçao zal gaan belichten.